گیلان (وبلاگ علی احمد خانی پرشکوه)

یادداشت های یک پرشکوهی با همه افکار و اتفاقات روز مره زندگی

عبادت ما ! (شعری در باره نماز و آداب آن)
ساعت ۱٢:۱٠ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٦ بهمن ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: نماز ،رسول الله ،چشم ،قلب

سلام بر شما

از قدیم تو گوشمان است که فاصله بین ایمان و کفر ترک نماز است ویا اینکه نماز انسان را از فحشا و منکر دور می کند و...

ولی متاسفانه خیلی از موضوعات خیری که مطرح می شود برای ما به واقعیت نمی پیوند و یا اینکه در یک موقع ای عین واقعیت است و در مواقع دیگر از آن دور می شویم که همه اینها به کیفیت نماز ما بر می گردد که متاسفانه خیلی مواقع بصورت عادت در آمده و آن کا رایی لازم را ندارد ، و به قول معروف نماز ما نماز نیست وگر نه وضعیت ما این چنین نبود.

 براستی محراب نماز محل جنگ است ، جنگ انسان با امیال و البته دشمن اصلی آن شیطان.


مدتی پیش شعری از یکی از دو ستان برایم ارسال شده بود که به راستی متاسفانه وضعیت  ما را در حال نماز تداعی می کند! و  به نظر من تکرار آن به حقیقت می تواند ما را در نیل به عبادت خالصانه به درگاه خدا کمک نماید چرا اینکه پر از نکته های قرآنی و روایی و اخلاق است ،خدا خیر دهد شاعرش را



قابل درگاه حى بى‏نیاز                 هیچ طاعت نیست‏بهتر از نماز

این عبادت مایه قرب خداست         مونس شبهاى تار اولیاست

این عبادت مایه غفران ماست        ناجى و کفاره عصیان ماست

گر تعجب مى‏کنى از این بیان          پس برو «تنهى عن الفحشا» بخوان

این عبادت چون عمود دین توست    شرط ملت، مذهب و آیین توست

متقین را زین و منهاج آمده               مؤمنین را عین معراج آمده

سعى کن قسمى که مى‏باید کنى    نى دلت هر قسم مى‏خواهد کنى

چون شدى آماده غسل و وضو           از معاصى دست و دل اول بشو

خویش را خالى تو از تزویر کن            پس بلند آوازه تکبیر کن

از خدایان مجازى عذر خواه                 بعد ازآن گو لااله الا الله

لفظ الا با دل آگاه گو                         پس محمد را رسول الله گو

خویشتن را مؤمن و موقن ببین          پس على را گو امیرالمؤمنین

دل تهى کن از همه کفر و دغل پس      بگو حى على خیر العمل

چشم بردار از تمام ممکنات               بعد از آن برگو که قدقام الصلوة

پشت‏سر انداز خاص و عام را             پس بگو تکبیرة الاحرام را

چون ستادى در حضور کردگار باش     قائم با سکون و با وقار

فهم کن تا با که مى‏گویى                سخن با خدا یا با خیال خویشتن

در نمازى یا که دعوا مى‏کنى            یا جوال و مال پیدا مى‏کنى

در رکوعى یا به فکر نان و آب            یا معلق مى‏زنى با صد شتاب

در سجودى یا مگر همچون کلاغ        مى‏زنى بر خاک منقار و دماغ

یک دقیقه هشت رکعت‏خوانده‏اى       زین ریاضت چون خر وامانده‏اى

نصف عمرت از ریاضت کاسته           این نماز از تو خدا کى خواسته

شرم کن از این نماز اى بى ادب        هان مکش بیهوده این رنج و تعب

این نماز از بى‏نمازى بدتر است         مایه قهر خداى اکبر است

گر نماز خویش خواندى با حضور         هست مقبول خداوند غفور

بى‏حضور قلب اگر خواندى نماز          حق بود از این نمازت بى‏نیاز

«ذاکر» غم دیده هر صبح و مسا          کسب این توفیق خواهد از خدا