گیلان (وبلاگ علی احمد خانی پرشکوه)

یادداشت های یک پرشکوهی با همه افکار و اتفاقات روز مره زندگی

شریک غم دیگران یا خوشحال برای دلمان
ساعت ٩:۱٦ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٢ دی ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: امام علی (ع) ،خدا ،اداره ،دوست

بسم الله الرحمن الرحیم

چند روز پیش با خبر شدیم که  یکی از همکاران مان پدرشان را از دست داده اند ،  و برای مراسم تدفین  به شهرستان رفته اند، متاسفانه نتوانستیم برای عرض تسلیت  به حضورش برسم که البته شاید یکی از دلایلش دوری بیش از اندازه مسیر باشد ، تهران تا باغملک اهواز.

تنها توانستم فاتحه ای بخوانم و تلفنی  تسلیت بگویم ،( البته خودم راضی نبودم به این)

امروز این همکارمان آمد اداره ، از قبل چند نوشته به در ودیوار نصب شده بود .

صبح رسیدم فوری رفتم پیش شان تا تسلیت بگویم،دیدم  وضعیت طوری است که بهتر است برگردم و بگذارم برای وقتی دیگر.

پشت میز نشسته بودم که چند نفری که در اتاق بودند شوخی شان گل کرد و خنده شان سر به فلک کشید!!


صبر کردم ، لیکن دیدم به دارد به  بی حرمتی کشیده می شود!

بلند شدم و رفتم در جمع شان و به آهسته گی گفتم: "یِک خورده  آروم!، این بنده خدا تازه باباش فوت کرده ،خوب نیست صدای خنده بشنود،تازه هم آمده اداره".!

یکی گفت : "ما صبح رفتیم دیدنش ".!

دیگری گفت :" راحت باش! خودش دراه آنجا می گویدو می خنده"!

گفتم :" عیبه ، بلاخره دوستمان است "!

یکی گفت : "دوستمان !!، دوستمان نیست"!

گفتم :" بلاخره زشته ، این چیزیه که برای همه اتفاق می افته!"

و برگشتم.

کمی ساکت شدن

یاد این حکمت امیر سخن علی ابن ابی طالب افتادم:

امیرالمومنین امام علی علیه السلام  هنگامی که در پى جنازه اى مى رفت شنید که مردى مى خندد، فرمود: گویى مرگ بر غیر ما نوشته شده، و حق بر غیر ما واجب گردید، و گویا این مردگان مسافرانى هستند که به زودى باز مى گردند، در حالى که بدن هایشان را به گورها مى سپاریم، و میراثشان را مى خوریم.
گویا ما پس از مرگ آنان جاودانه ایم !!! آیا چنین است، که اندرز هر پند دهنده اى از زن و مرد را فراموش مى کنیم در حالى که نشانه تیرهاى بلا و آفات قرار گرفته ایم؟

متن حدیث:

وَ تَبِعَ جِنَازَةً فَسَمِعَ رَجُلًا یَضْحَکُ فَقَالَ کَأَنَّ الْمَوْتَ فِیهَا عَلَى غَیْرِنَا کُتِبَ وَ کَأَنَّ الْحَقَّ فِیهَا عَلَى غَیْرِنَا وَجَبَ وَ کَأَنَّ الَّذِى نَرَى مِنَ الْأَمْوَاتِ سَفْرٌ عَمَّا قَلِیلٍ إِلَیْنَا رَاجِعُونَ نُبَوِّئُهُمْ أَجْدَاثَهُمْ وَ نَأْکُلُ تُرَاثَهُمْ کَأَنَّا مُخَلَّدُونَ بَعْدَهُمْ ثُمَّ قَدْ نَسِینَا کُلَّ وَاعِظٍ وَ وَاعِظَةٍ وَ رُمِینَا بِکُلِّ فَادِحٍ وَ جَائِحَةٍ .



«نهج البلاغه،حکمت 122»
.....

پی نوشت : چرا ما این چنین حرکاتی داریم ،هر موقع نا راحت باشیم همه باید برای ما ناراحت باشند و هر موقع که خوشحال باشیم باید دیگران برای ما احساس خوشحالی کنند ، لیکن برای دیگران به یک نوشته و یک تسلیت رفع تکلیف می کند!