گیلان (وبلاگ علی احمد خانی پرشکوه)

یادداشت های یک پرشکوهی با همه افکار و اتفاقات روز مره زندگی

مراقبه سالک در هنگام شنیدن اذان‏
ساعت ۱:٤۸ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۱ آذر ۱۳٩۱   کلمات کلیدی: باده گلگون ،عقل ،نماز ،اذان

[اى طالب لقاء الهى! بدان که‏] اذان، دعوت براى ملاقات است و همان گونه که روز قیامت، مردم براى عرضه بر خداوند فراخوانده مى‏شوند، در این دنیا هم مؤذنین، مؤمنان را به مجلس حضور و معراج و زیارت حضرت پروردگار فرا مى‏خوانند، پس اگر معرفت انسان در این دنیا به حدى باشد که از این نداء، لذت ببرد، در آخرت هم از ملاقات حضرت حق بى بهره نخواهد بود؛ چرا که معرفت در این دنیا به منزله بذر مشاهده در آخرت مى‏باشد و اگر بر اثر جهل، حال انسان به گونه‏اى باشد که این نداء او را خوش نیاید، این امر سبب خواهد شد که نداى روز قیامت هم خوش آیند او نباشد و اگر در این دنیا، در هنگام شنیدن اذان در زمره غافلان باشد، حالش در آن روز، مناسب با این غفلت خواهد بود و در سایر مقامات دین و نوامیس شرع، امر به همین منوال است.

 چرا که انسان بر همان چیزى مى‏میرد که بر آن زندگى نموده و بر همان چیزى محشور مى‏شود که بر آن مرده و جز آنچه در زمین دل کاشته، چیز دیگرى درو نخواهد کرد.

 


بنابراین کسى که موقع نماز، از وظیفه‏اش نسبت به پروردگار آگاه باشد و بداند که این امر، لطفى عظیم از ناحیه حضرت حق نسبت به اوست، مسلماً روشنى چشمش در نماز خواهد بود و همان گونه که به مجالس انس با دوستانش مشتاق است و در انتظار چنین مجالسى مى‏باشد، نسبت به نماز و گفتگوى با پروردگارش هم چنین خواهد بود. و همان گونه که دعوت دوستانش را براى حضور در چنین مجالسى مى‏پذیرد، اذان را هم که به منزله منادى ذات اقدس حق است، به گوش جان مى‏شنود و پاسخ مى‏گوید .

و اگر خواستى که حق مطلب را دریابى به رفتار و معامله ذات اقدس حق با خود، آنگاه که تو رو سوى او مى‏کنى بنگر و به این حقیقت اعتراف نما که اگر تو آنچه در توان دارى در تحصیل حق ادب این نداء و دعوت، به کارگیرى، باز هم یک صدم آنچه که به حکم حکمت و عدل بر تو واجب است، انجام نخواهى داد و اگر آن گونه که شایسته ادب پاسخ به نداى اوست نتوانستى انجام دهى، شرمسار باش؛ در این صورت است که ذات اقدس حق، تو را مى‏پذیرد و شکر عظیم او شامل حالت مى‏گردد، چیزى که نه علما با زیرکى خود، بدان برسند و نه عقلا با عقل خود بدان دست یابند.

پی نوشت : این مطلب از کتاب باده گلگون نوشته آقا میز جواد آقای ملکی تبریزی است