گیلان (وبلاگ علی احمد خانی پرشکوه)

یادداشت های یک پرشکوهی با همه افکار و اتفاقات روز مره زندگی

گوشه‌ای از دعا و نیایش حضرت امام رضا علیه السلام
ساعت ۱٢:٤۱ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٠ آبان ۱۳۸٧   کلمات کلیدی: پدر ومادر ،دعا ،امام رضا علیه السلام ،سخنان گهربار

ولادت با سعادت امام هشتم شیعیان را تبریک می گویم به ابن مناسبت  قسمتی از مناجات امام رضا علیه السلام رادرزیر باهم می خوانیم:

 گوشه‌ای از دعا و نیایش حضرت امام رضا علیه السلام

بارالها!
در پیشگاه تو ایستادهام،
و دستهایم را بسوى تو بلند کرده ام،
آگاهم که در بندگى ات کوتاهى نموده ودر فرمانبرى ات سستى کرده ام،
اگر راه حیا را مى پیمودم از خواستن و دعا کردن می ترسیدم...
ولى … پروردگارم!
آن گاه که شنیدم گناهکاران را به درگاهت فرا می خوانى ،
و آنان را به بخشش نیکو و ثواب وعده مى دهى ،
...
براى پیروى ندایت آمدم،
و به مهربانى هاى مهربانترین مهربانان پناه آوردم.
و به وسیله پیامبرت که او را بر اهل طاعتت برترى داده، و اجابت و شفاعت را به او بخشیدى ،
و به وسیله برترین زن،
و به فرزندانش، که پیشوایان و جانشینان اویند،
و به تمامی فرشتگانى که به وسیله اینان به تو روى مى کنند، و در شفاعت نزد تو، آنان را که خاصان درگاه تواند، وسیله قرار مى دهند، به تو روى مى آورم.
...
پس بر ایشان درود فرست،
و مرا از دلهره ملاقاتت درامان دار،
و مرا از خاصّان و دوستانت قرار ده،
پیشاپیش، خواسته و سخنم را آنچه سبب ملاقات و دیدن تو مى شود قراردادم
اگر با این همه، خواسته ام را رد کنى ، امیدهایم به تو به یأس مبدّل می گردد،
همچون مالکى که از بنده خود گناهانى دیده و او را از درگاهش رانده،
وآقایى که از بنده اش عیوبى دیده و از جوابش سر باز مى زند.
واى بر من اگر رحمت گسترده ات مرا فرانگیرد،
اگر مرا از درگاهت برانى ، پس به درگاه چه کسى روی کنم؟
اما... اگر براى دعایم درهاى قبول را گشوده، و مرا از رساندن به آرزوهایمشادمان گردانى ، چونان مالکى هستى که لطف و بخششى را آغاز کرده، و دوست دارد آن رابه انجام رساند، و مولایى را مانى که لغزش بنده اش را نادیده انگاشته و به او رحم کرده است.
در این حالت نمى دانم کدام نعمتت را شکرگزارم؟
...
آیا آن هنگام کهبه فضل و بخششت از من خشنود شده، و گذشته هایم را بر من مى بخشایى ؟
...
یا آنگاه که با آغاز کردن کرم و احسان بر عفو و بخششت مى افزایى ؟


پروردگارا!
خواسته ام در این جایگاه، یعنى جایگاه بنده فقیر ناامید، آن است که...
گناهان گذشته ام را بیامرزى ،
و در باقیمانده عمرم مرا از گناه بازدارى ،
و پدر و مادرم را که دور از خانه و خانواده وغریبانه در زیر خاکها خفته اند، ببخشى .
...
تنهایى شان را با انوار احسانت ازبین ببر،
و وحشتشان را با نشانه هاى بخششت به انس بدل کن،
و به نیکوکارشان دمبه دم نعمت و شادمانى بخش،
و به گناهکارشان مغفرت و رحمت عطا کن،
...
تا به لطف و مرحمتت ازخطرات قیامت درامان باشند،
به رحمتت در بهشت ساکنشان گردان،
وبین من و آنان در آن نعمت گسترده شناسایى برقرار کن،
تا مشمول شادمانى گذشته وآینده شویم.


آقایم!
اگر در کارهایم چیزى سراغ دارى که مقامشان رابالا مى برد و بر اکرامشان مى افزاید، آن را در نامه اعمالشان قرار ده،
و مرا دررحمت با آنان شریک کن،
و آنان را مشمول رحمتت بگردان، همچنان که مرا در کودکی تربیت کردند.