گیلان (وبلاگ علی احمد خانی پرشکوه)

یادداشت های یک پرشکوهی با همه افکار و اتفاقات روز مره زندگی

نویسنده: علی احمدخانی پرشکوه - دوشنبه ٢٦ مهر ۱۳۸٩

 

 

دوست دارم صدات کنم.توهم منوصدا کنی

                                                                 دوست دارم نگات کنم توهم منو نگا کنی

قربون  صفات    برم ازراه     دوری  اومدم

                                                                جای     دوری نمی ره    اگه بمن  نگا کنی 

دل  من  زندونیه. تویی که  تنها  می تونی

                                                                قفس  رو  وا کنی  پرنده  رو   رها   کنی

تو  غریبی   منم   غریب  تنها.  چی  میشه

                                                                این  دل غریبه رو با خودت آشنا کنی

دلمو     گره     زدم  به   پنجر  دارم   میرم

                                                                دوست دارم تا من بیام اون گره ها روواکنی

قربون      کبوترای    حرمت   امام رضا

                                                              قربون این همه لطف و کرمت امام رضا

تو گفتی هر کی بیاد به پابوسم امام رضا

                                                              روز رستاخیزبه دادش می رسم امام رضا

میشه کنج حرمت گوشه قلب من باشه

                                                               میشه قلب منو مثل گنبدت طلا کنی

تو رئوفی. پیش تو شاه و گدا فرق نداره

                                                            حاجتش روا می شه هر کی به تو رو بیاره

 

نویسنده: علی احمدخانی پرشکوه - پنجشنبه ۱٥ مهر ۱۳۸٩

در هفته منتهی به مهر به گیلان سفر کردم که چند تا عکس برای شما می گذارم که انشالله خوشتان بیاید

گل یغلماسی ( سیب زمینی ترشی)

بوته انار پرمحصول

روستای پرشکوه

نویسنده: علی احمدخانی پرشکوه - چهارشنبه ۱٤ مهر ۱۳۸٩

عمر ما می رود وما به گذشت عمر نگاه می کنیم

به گذشته نگاه می کنیم می بینیم که چقدر زود گذشته وبه آینده که می نگریم می بینیم که زود فرار می رسد

فرصت ها مثل برق می گذرد و از سرمایه عمر ما کم می گردد وبه صفر های حساب بانکی ما افزوده می شود

بقول امام علی :الفرصت تمر و صحاب- فرصت مثل ابر می گذرد

راستی به کجا می رویم ؟

معلوم است به سوی مرگ ولی چقدر برای آن آماده ایم؟

هر روز دلبستگی ما به دنیا بیشتر می شود و انگار نمی میرییم

وتا نمیریم باورمان نمی شود که می میریم

فقط یک نکته:

ما که کسی نیستیم وپست ومقامان چیزی نیست و از مال دنیا چیز زیادی نداریم وضع ما این چنین است  آنهایی که پست ومقامی دارند وپولشان از پارو بالا می رودچی؟

آنهایی که از هر دری پول در می آورند وحلال وحرام نمی شناسن چی ؟

وای ؟

وای به حال ما وبه حال آنها

چه باید کرد؟

مگر او که همه چیز در دست اوست کمک کند