گیلان (وبلاگ علی احمد خانی پرشکوه)

یادداشت های یک پرشکوهی با همه افکار و اتفاقات روز مره زندگی

نویسنده: علی احمدخانی پرشکوه - دوشنبه ٢٠ آبان ۱۳۸٧

ولادت با سعادت امام هشتم شیعیان را تبریک می گویم به ابن مناسبت  قسمتی از مناجات امام رضا علیه السلام رادرزیر باهم می خوانیم:

 گوشه‌ای از دعا و نیایش حضرت امام رضا علیه السلام

بارالها!
در پیشگاه تو ایستادهام،
و دستهایم را بسوى تو بلند کرده ام،
آگاهم که در بندگى ات کوتاهى نموده ودر فرمانبرى ات سستى کرده ام،
اگر راه حیا را مى پیمودم از خواستن و دعا کردن می ترسیدم...
ولى … پروردگارم!
آن گاه که شنیدم گناهکاران را به درگاهت فرا می خوانى ،
و آنان را به بخشش نیکو و ثواب وعده مى دهى ،
...
براى پیروى ندایت آمدم،
و به مهربانى هاى مهربانترین مهربانان پناه آوردم.
و به وسیله پیامبرت که او را بر اهل طاعتت برترى داده، و اجابت و شفاعت را به او بخشیدى ،
و به وسیله برترین زن،
و به فرزندانش، که پیشوایان و جانشینان اویند،
و به تمامی فرشتگانى که به وسیله اینان به تو روى مى کنند، و در شفاعت نزد تو، آنان را که خاصان درگاه تواند، وسیله قرار مى دهند، به تو روى مى آورم.
...
پس بر ایشان درود فرست،
و مرا از دلهره ملاقاتت درامان دار،
و مرا از خاصّان و دوستانت قرار ده،
پیشاپیش، خواسته و سخنم را آنچه سبب ملاقات و دیدن تو مى شود قراردادم
اگر با این همه، خواسته ام را رد کنى ، امیدهایم به تو به یأس مبدّل می گردد،
همچون مالکى که از بنده خود گناهانى دیده و او را از درگاهش رانده،
وآقایى که از بنده اش عیوبى دیده و از جوابش سر باز مى زند.
واى بر من اگر رحمت گسترده ات مرا فرانگیرد،
اگر مرا از درگاهت برانى ، پس به درگاه چه کسى روی کنم؟
اما... اگر براى دعایم درهاى قبول را گشوده، و مرا از رساندن به آرزوهایمشادمان گردانى ، چونان مالکى هستى که لطف و بخششى را آغاز کرده، و دوست دارد آن رابه انجام رساند، و مولایى را مانى که لغزش بنده اش را نادیده انگاشته و به او رحم کرده است.
در این حالت نمى دانم کدام نعمتت را شکرگزارم؟
...
آیا آن هنگام کهبه فضل و بخششت از من خشنود شده، و گذشته هایم را بر من مى بخشایى ؟
...
یا آنگاه که با آغاز کردن کرم و احسان بر عفو و بخششت مى افزایى ؟


پروردگارا!
خواسته ام در این جایگاه، یعنى جایگاه بنده فقیر ناامید، آن است که...
گناهان گذشته ام را بیامرزى ،
و در باقیمانده عمرم مرا از گناه بازدارى ،
و پدر و مادرم را که دور از خانه و خانواده وغریبانه در زیر خاکها خفته اند، ببخشى .
...
تنهایى شان را با انوار احسانت ازبین ببر،
و وحشتشان را با نشانه هاى بخششت به انس بدل کن،
و به نیکوکارشان دمبه دم نعمت و شادمانى بخش،
و به گناهکارشان مغفرت و رحمت عطا کن،
...
تا به لطف و مرحمتت ازخطرات قیامت درامان باشند،
به رحمتت در بهشت ساکنشان گردان،
وبین من و آنان در آن نعمت گسترده شناسایى برقرار کن،
تا مشمول شادمانى گذشته وآینده شویم.


آقایم!
اگر در کارهایم چیزى سراغ دارى که مقامشان رابالا مى برد و بر اکرامشان مى افزاید، آن را در نامه اعمالشان قرار ده،
و مرا دررحمت با آنان شریک کن،
و آنان را مشمول رحمتت بگردان، همچنان که مرا در کودکی تربیت کردند.